Με δεδομένη την αντίστροφη μέτρηση για τις εκλογές της επόμενης χρονιάς, ήμουν απόλυτα βέβαιος ότι και η φετινή ομιλία του Πρωθυπουργού στη ΔΕΘ θα με απογοήτευε. Απλώς, δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο. Τελικά, η κυβέρνηση παρουσίασε ένα πακέτο έως το 2030 βασισμένο σε φοροελαφρύνσεις, ενισχύσεις και αυξήσεις. Δηλαδή για μία ακόμη φορά η ίδια παροχολογία που είναι όλο και πιο… παρωχημένη στο σύγχρονο οικονομικό περιβάλλον.
Η ανάπτυξη δεν χώρεσε στις εξαγγελίες, από τις οποίες απουσίαζαν πλήρως οι παραγωγικές επενδύσεις, η ανταγωνιστικότητα, η εξωστρέφεια και η αύξηση της παραγωγικότητας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της προσέγγισης είναι ο στόχος του μέσου μισθού στα 1.800 ευρώ. Το ερώτημα όμως είναι: από πού θα προκύψει αυτή η αύξηση, αν δεν συνδεθεί με μέτρα για την αύξηση της παραγωγικότητας; Όταν οι στόχοι που εξυπηρετούνται από τα μέτρα είναι πρωτίστως πολιτικοί και όχι οικονομικοί, τι περιμένουμε να αλλάξει στην ελληνική οικονομία; Αναφορικά με την αύξηση του κατώτατου μισθού, πώς ακριβώς θα ανταπεξέλθουν οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις με χαμηλά περιθώρια κέρδους; Μιλάμε για πραγματική αύξηση της αγοραστικής δύναμης των πολιτών ή κερδίζουμε προσωρινά τις εντυπώσεις με μία ονομαστική αύξηση μισθών; Δυστυχώς ο κατώτατος μισθός έχει παραμείνει ρυθμιστής της αγοράς εργασίας στην Ελλάδα, ενώ χώρες της ΕΕ με πραγματική ανάπτυξη δεν έχουν θεσπίσει κατώτατο μισθό.
Σε παρόμοια κατεύθυνση κινούνται και οι μειώσεις του κόστους ενέργειας και οι φοροελαφρύνσεις, όπως η μείωση της προκαταβολής φόρου. Εδώ το ερώτημα είναι: γιατί τα μέτρα αυτά που αφορούν τις επιχειρήσεις και ειδικά τις μικρομεσαίες έχουν ορίζοντα υλοποίησης το 2028-2029; Οι επιχειρήσεις χρειάζονται τόνωση της ρευστότητας ΧΘΕΣ, αλλά ακόμη και αν την επιτύχουμε πρόκειται απλώς για το αυτονόητο και όχι για αναδιάρθωση του παραγωγικού μας μοντέλου.
Ξεκίνησα την κριτική μου με τις επιχειρήσεις για να την ολοκληρώσω με τα μέτρα που αφορούν στους πολίτες: η άνοδος του οικονομικού και βιοτικού επιπέδου δεν επιτυγχάνεται ούτε με επιδόματα, ούτε με φοροελαφρύνσεις, ούτε με ονομαστικές αυξήσεις μισθών, ούτε με μείωση της ανεργίας. Προϋποθέτει μία διττή στρατηγική μέτρων ανάπτυξης και πάταξης της ακρίβειας. Αν το διαθέσιμο εισόδημα αυξάνεται αλλά το κόστος στέγασης, ενέργειας, τροφίμων και υπηρεσιών βαίνει ανεξέλεγκτο, η ανακούφιση από τα μέτρα παραμένει αμελητέα συγκριτικά με το επικοινωνιακό τους αφήγημα.
Εντέλει, χειροκροτήσαμε, κατακλύστηκαν τα social media, βγήκε και η ανάλογη δημοσιότητα άρα η ομιλία στη ΔΕΘ εξετέλεσθε τη βασική της αποστολή. Οι πολίτες και οι επιχειρήσεις πήραν ξανά το χαπάκι που ανακουφίζει προσωρινά αλλά δεν θεραπεύει. Το έχουμε πλέον συνειδητοποιήσει ότι ΔΕΘαλλάξουμε ποτέ στον τρόπο που προσεγγίζουμε την οικονομία.
Δημήτρης Δημητρίου,
Ιδρυτής και Διευθύνων Σύμβουλος,
CPA Kudos Greece
